Lief, lief, lief Saalbach,

Het moment is gekomen dat wij afscheid gaan nemen. Ik had nooit gedacht dat we zulke hechte maatjes zouden worden. Want ik was wel bevooroordeeld hoor, voordat ik jou ontmoette. Ik had nooit gedacht dat we echt bij elkaar zouden passen. De eerste kennismaking was ook een beetje onwennig, een beetje aftastend. We lagen niet helemaal op één lijn dat bleek uit van alles.

Je hebt me met open armen ontvangen maar gastvrij was je niet. Compleet op mezelf aangewezen heb ik een aantal dagen rondgedwaald. Ik werd opgeslokt door het leven hier, je hebt me vanaf het eerste moment totaal geïsoleerd van mijn leven in Nederland. En ik liet het allemaal gebeuren. Zo snel raakte ik gewend aan de bergen, de sneeuw en de frisse lucht.. Maar ook aan de dikke Nederlandse auto's in het hoogseizoen, de bescheiden halve liters bier en de massale intocht van locals als het mooi weer was. Ook heb ik veel bijzondere ontmoetingen aan jou te danken. Al jouw inwoners die nu deel uitmaken van mijn geweldige vriendengroep. Maar ook mijn eerste ontmoeting met Bobby's Pub of Berger Hochalm zal ik nooit vergeten. Het zijn van die kleine dingen die je moet weten. Het heeft ons zeker twee weken gekost om uit te zoeken wat nou precies de snelste route naar de skischool was. Waar je het beste kon eten als skileraar met je groepje. Waar het bier het goedkoopst was. Waar je het langst in de zon kunt zitten in januari. Naar welk liftpersoneel je vriendelijk moet zwaaien. Wat de openingstijden van de supermarkt zijn. Op welke tv zender rtl4 te ontvangen is. Welke taxichauffeur het waard is om te bellen. Het was een grote zoektocht om elkaar te ontdekken Saalbach en ik ben blij dat we elkaar op deze manier hebben leren kennen.

We waren aan elkaar gewaagd, dat wel. Want wat heb ik heerlijk kunnen klagen als ik moest lopen omdat de bussen spontaan besloten niet te rijden. Of als de taxichauffeur meer dan twee euro per persoon vroeg na een ritje van vijf minuten. Of als het internet werkte zoals het normaal werkte. Als ik 's ochtends wakker werd en het zonnetje scheen was Saalbach de mooiste plek op de wereld. Als ik 's ochtends wakker werd en het sneeuwde dan wist ik zeker dat het de beste sneeuw in de wereld was. Als ik 's ochtends wakker werd en het regende dan wist ik dat Saalbach de enige plek op de wereld moest zijn waar het regende. Wat heb ik je vervloekt mijn vriend.

Eigenlijk moet ik je ook bedanken. Bedanken voor alle dingen die zo vanzelfsprekend lijken, maar die zoveel voor mij betekend hebben dit seizoen. Bijvoorbeeld die metersdiepe poedersneeuw in januari. Of die heerlijke zonovergoten middagen op het terras bij Berger. Het goede excuus om dronken te worden bij elke Freestyle-show. Het bewijs dat kerst en oud&nieuw meer dan geweldig kunnen zijn zelfs als je niet in Nederland bent. Guus Meeuwis luisteren en heel hard meezingen alsof we ons niet schamen voor onze afkomst. Blij zijn dat de kinderen in je klasje gele hesjes aan hebben omdat je ze anders allang kwijt was geraakt. De bijzondere fakkelafdaling op oudejaarsavond. Bezoek van mijn broer, die altijd alles in het leven een beetje beter maakt. Zondagavond op de bank met de jongens om de eredivisie te kijken. Stef Stuntpiloot spelen met buitenlanders. Skilerarentraining met vier man sterk. Denen die Nederlands proberen te spreken. Tegen bomen aan skiën en dan zweren dat ze er daarvoor nog niet stonden. Privé-les geven aan extreem rijke Russen in Russia week. Avondjes nagelen in Taverne en Catootje genoemd worden omdat je eigenlijk meer op Karlijn lijkt. Eeuwige discussies over wie er aan de beurt is om af te wassen. Nachten lang Fifa spelen. De beste avonden in Underbar met Francientje. Hopen ooit zo goed te kunnen skiën als papa. Verjaardagen die niemand zich kan herinneren maar die gezellig moeten zijn geweest. In korte broek en op slippers door de sneeuw naar de supermarkt. Tosti's bakken en iedereen midden in de nacht wakker maken door middel van het brandalarm. Spontaan bergen beklimmen van 2100 meter hoog. Dom Pérignon uit 1996 drinken om het seizoen af te sluiten. Maar het meest van alles: de warmte van een echte familie in Mitarbeiterhaus.

Dit was een ode aan jou, Saalbach. Aan jou en alles eromheen wat jij veroorzaakt hebt. Nu gaan we dan toch echt afscheid nemen. Dat gaat niet makkelijk worden na alles wat we meegemaakt hebben. Er is nog nooit iemand zo mooi voor ons gevallen als wij.

Saalbach, je was thuis voor mij.